Yazı Detayı
26 Ağustos 2017 - Cumartesi 13:32
 
MAVİ VE ÖTEKİ KELİMELER
Ferman Salmış
 
 

Kuşlar kanatlarıyla yazarlar gökyüzünün şiirini,

Denizlerin düşlerini…

Bütün renkler güzeldir,

“Mavi” bir başka şiirdir…

Kelimeler vardır söylenir, kelimeler vardır yaşanır. Belki de bütün kelimeler hayatı daha iyi anlamlandırmak içindir. Özgürlüğün şarkısı, nehrin hikâyesi, gecenin sessizliği onun için vardır. Âdem, onun için dilleri bilmiştir ve çocuklarına kelimeleri öğretmiştir.

Derken en büyük kelime ustaları olan şairler, asırlardır seslerden kelimeler örerler ve saçlarına takarlar şiirin. Bir fincan kahveyi yudumlayan kadın, gördüğü düşü anlatmaya başlar yanında oturan diğer kadına: “Kahvenin dili, acıyla tatlının karışımıdır!”

“Yaşanmış olan, ancak okunmuş olanla toplanabilir.”  Masadaki kitapta öyle yazıyordu. Bu cümleyi birkaç kez okudu. Sonra elindeki kahve fincanından bir yudum daha aldı, kitaplığına baktı.

Renk renk kitaplar diziliydi raflarda. Her kitap kendisiyle konuşmak istiyordu. Kadın gözlerini ovuşturdu ve kitapların fısıltılarını not etmeye başladı:

“Sesler, insanın en yakın akrabalarıdır, kelimeler oradan, onlardan doğar.”

“Şarkılara gülümsemeyi öğretti şair.”

“Mutluluğu bir tuvalde buldum, bir fırçanın izinde saklanmıştı.”

“En uzun cümleyi kurmak için, yüklem özneyi, özne tümleçleri, hepsi birden umudu çağırdı.”

“Hayat, renklerin hiç birini teğet geçmiyor, bütün yolları seriyor ayaklarının dibine…”

“Özgürlük, henüz seninle konuşma hakkına sahip bulunmayan her yeni yüzdür. Özgürlük, önünde olan ve seni tanımayan herkestir. Özgürlük, henüz daralmayan, içinde henüz boğulmadığın her çevredir.”

Kadın bütün cümlelerin arasından geçti, çiçeğin üzerine konan kelebeğe selam verdi ve penceresini açıp bütün şarkıları evine buyur etti.

Kelimeler; birer kelebek gibi uçuştular, kadının saçlarına kondular. Gecenin sessizliğini, kahvenin kokusunu, varoluşun yalnızlığını paylaştılar.

Sessizlik, en büyük cümle oldu, kelimeler sessizliğin içinde kayboldu. Şairler kelimelerin gölgeleriyle konuşurlar. Bunu en son kapıyı çalan kadın söyledi. Sonra şairlerin heybelerine bolca gölge dolduralar. “Çünkü gölgeler kaybolmaz, silinmez…” dedi kadın…

 

 
Etiketler: MAVİ, VE, ÖTEKİ, KELİMELER,
Haber Yazılımı