Yazı Detayı
10 Kasım 2017 - Cuma 08:43
 
Yolda Yürürken (2)
Ayçin Zengin
 
 

Peygamberimiz Hz. Muhammed (s.a.v) bir köpeği rahatsız etmemek için tüm ordunun yolunu değiştirir; bizler yolda ezilmiş bir köpek görür yanından geçeriz, az ileride de bir grup genç kavga ediyor diye yolumuzu değiştiririz. Biz ne zaman bu hale geldik?

            Eskiden tanıdık tanımadık her gördüğümüzle selamlaşır, hâl hatır sorardık. Şimdi daracık asansörlerde karşılaştığımız komşumuzla bile selamlaşmıyoruz. Ama haksızlık etmeyeyim; Facebook’taki tüm arkadaşlarımıza “A.s” (Aleykümselam) yazıyoruz yüz yüze selamlaşmak yerine.

            Birbirimizin yüzüne, gözlerine bakarak yaptığımız sohbetler mazide kadı. Hepimizin elinde bir telefon; oradan yapıyoruz sohbetlerimizi. Aynı evin içindeki aile fertleri birbiri ile beş dakika konuşuyor ama telefonda arkadaşlarıyla yazışarak saatlerini geçiriyor.

            Oysa eskiden bütün akrabaların evleri birbirine yakın olurmuş veya akraba değilse bile komşularda aileden bilinirmiş. Çayı üstüne koyan diğerlerini buyur edermiş. “Çay bahane; sohbet şahane” olurmuş. Şimdilerde bir misafirliğe gidiyorsunuz; tabi geleceğiniz saati bile bildirmek şartıyla. Hâl hatır soruluyor, ardından çaylar ikram ediliyor. Çaylar bardakta, gözler televizyonda kalıyor. Eğer içlerinde o programı izlemek istemeyenler varsa; onlar da telefonlarıyla uğraşıyor. Sonra içlerinden saatine bakan biri “Geç olmuş” diyor. Eve dönülüyor. Yani sohbet bahane oluyor. Bir arada olduğunu bile fark etmeden televizyon izlemek ise şahane.

            O misafirler gidiyor; biz başlıyoruz dedikodularını yapmaya… “Ne giymişti öyle” diye başlıyor, “Onun hakkında ne duydum biliyor musun?” diye devam ediyoruz. Kimse demiyor; “Az önce buradaydı neden yüzüne söylemedin?” diye. Çünkü dedikodularını yapmak çok daha keyifli geliyor bize.

            En kötüsü de ne biliyor musunuz? Artık acıya bile duyarsızlaşmışız. Alt kattaki komşumuzdan kavga sesleri geliyor. Umursamıyoruz. Ertesi sabah o aile üçüncü sayfa haberi olunca “Vah vah!” diyoruz. Yolda bir kaza oluyor, kazayı yapan sürücü yerde can çekişiyor; biz durmayıp arabamızla geçiyoruz olay yerinden.

            Biz acı çeken insanlara bile yardım eli uzatmayacak, “Düşenin dostu olmaz” diyecek hale ne zaman geldik? Ben susuyorum artık… Ama hepimiz şapkamızı önümüze koyup düşünelim. Bize ne oldu böyle?

 
Etiketler: Yolda, Yürürken, (2),
Haber Yazılımı